XPhie

Elk jaar op vakantie denk ik de eerste dag: 'ah shit. Had ik maar meer gesport en gezonder gegeten'. Wat heet, ik sport nooit, dus laten we er: 'had ik maar gesport' van maken. Dan zie je van die mooie slanke mamma's op de boulevard flaneren en dan kijk ik naar beneden en zie ik mijn spekkies op het ritme van mijn passen lekker meedeinen. Thuisgekomen in het vakantiehuisje ga ik voor de spiegel staan en dan vind ik mezelf er toch best goed uitzien. Oké het kan slanker en strakker, maar het valt me niet tegen. Totdat ik naar het zwembad ga en mezelf in bikini of badpak hijs. Jawel, een badpak. Gelukkig is dat weer helemaal hip en na een uitgebreide passessie bij de Bijenkorf was ook sceptische vriendlief om, dat een badbak mooi kan zijn. Enfin, ik verzamel wat moed bij elkaar, ik zoek nog wat restjes moed in mijn strandtas, en trek mijn jurkje uit. Ja hallo wereld, hier ben ik dan, witte spekkies in een badpak! Maar na even veilig op het bedje de kust verkend te he...

Tot op een bepaalde hoogte houd ik van zekerheid. Zekerheid met een vleugje vrijheid. Zo vind ik het fijn om in loondienst te werken; dan weet ik hoeveel geld er elke maand op mijn rekening staat. Het maakt mij daarin niet uit of dit een vast of tijdelijk contract is, dat komt wel goed. Ik schiet niet in de stress als mijn werkzaamheden veranderen of wanneer de organisatie aan alle kanten verandert, ook dat komt wel goed. Go with the flow is soort van mijn motto. Een mooi gezegde om mee te nemen door het leven, samen met 'ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan'. Aldus de immer inspirerende Pippi Langkous. Ik ben niet alleen chill en ondernemend, maar ook enorm nieuwsgierig. Daarom zoek ik vrijwel alles op waarvan ik niet weet waarom iets is. Gewoon omdat het kan en omdat dit anders blijft knagen. Het enige vervelende van informatie digitaal opzoeken is dat ik geen idee heb of de bron betrouwbaar is. De laatste paar jaar begin ik hier steeds meer last van ...

In eerste instantie was ik van mening dat ik niet de juiste persoon ben om hierover te schrijven, maar eigenlijk ben ik dat wel. Ik woon niet meer in Limburg en ik kom ook niet uit een echte carnavalsfamilie. Sterker nog; ik ben de enige die het echt viert. Mijn ouders wisten vroeger ook wel hoe ze dit varkentje moesten wassen, maar sinds ze verhuisd zijn naar de stad waar mijn broer en ik geboren zijn, vieren ze geen carnaval meer. Wat wellicht niet iedereen buiten Limburg weet, is dat alle Limburgse carnavalsliedjes in het lokale dialect gezongen worden. Er komt geen Nederlands woord aan te pas. Ik ben niet met een dialect opgevoed. Mijn ouders vonden het beter om mijn broer en mij Nederlands met een Limburgs accent te leren, dan hun eigen dialect dat beïnvloed werd door een andere dialect; dat van onze woonplaats en het andere dialect van mijn nichtjes. Zoals Lange Frans en baas B zeiden: 'Met een ander dialect elke 10 minuutjes'. Mijn dialect zou een vreemde mengelmoes wo...

Ik weet niet of ik dit echt hardop kan zeggen, maar ik denk het wel vaak. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben levensmoe. Of eigenlijk gewoon heel erg moe door het leven. Mijn moeder zei het vroeger vaak tegen me: ‘wacht maar tot je zelf moeder bent’. Toen klonk het als een loos dreigement, want serieus: hoe moeilijk kan het zijn om huismoeder te zijn? Beetje opruimen, poetsen, koken en voor de kinderen zorgen die op een gegeven moment prima voor zichzelf kunnen zorgen. ‘Nee, de zorgen worden alleen maar groter, let maar op’, heeft ze vaak gezegd. Ik heb niet echt last van zorgen, al vraag ik me wel vaak af wanneer die kleine rotzak wat meer gaat praten. Of kleuren. Of kleien. Of iets doen wat al die andere kinderen wel nu al doen. Mijn zoontje van bijna 2 speelt alleen maar met auto’s en vertikt het om mamma te zeggen, tenzij ik hem negeer en hij écht mijn aandacht wilt. Eigenlijk vertikt hij het om vrijwel alle andere woorden te zeggen die hij nu zou moeten kunnen zeggen. Hij kijk...

Voordat ik het in de gaten had, was ik twee jaar verder. Twee jaar zonder te bloggen. Voorbij voordat ik er erg in had. Dat schijnt nu mijn leven te zijn. Voorheen vond ik de tijd al snel gaan, maar nu... nu vliegt de tijd met G6 krachten. Ik weet natuurlijk wel wat er gebeurd is in die tijd, maar ik vond nooit dat mijn leven zo enorm veranderd was. Terugkijkend zijn de cliché's toch waarheid. Meer dan 2,5 jaar geleden kwam ik erachter dat ik zwanger was. Toen ergens, in die maanden daaropvolgend, is de tijd langzaam in een stroomversnelling gekomen. Ik had het zelf niet in de gaten, maar ik zag mezelf afgelopen zaterdag van een afstandje de tweede verjaardag van mijn zoontje vieren. Ik zag geen baby, maar echt een klein mini mannetje met een eigen willetje en veel te veel energie. Die energie die ik de hele dag in enigszins goede banen probeer te leiden. Tevergeefs. Dat mannetje sloopt mij helemaal. Ik ben zo enorm veranderd en ik heb zoveel meegemaakt dat had ik niet kunnen v...

‘Elke morgen wakker met een wijsje in m’n hoofd, als ik binnenkom dan rinkelen de ruiten. Het is gewoon een wonder, het is gewoon geluk, wakker met een wijsje en m’n dag kan niet meer stuk.’   Kinderen voor Kinderen, Wakker met een wijsje in m’n hoofd Iedereen heeft weleens en wijsje in zijn hoofd. Dit blijft vaak nog even hangen, waardoor het op een gegeven moment niet meer een wonder of geluk, maar gewoon gruwelijk irritant is. En dan vooral als het een ontzettend slecht nummer is. Ook mooi: als je iemand met het deuntje aansteekt. Zodra jij verlost bent van deze kwelling begint diegene de melodie weer te zingen, waardoor het deuntje opnieuw gezellig in je hoofd zit. Hier is blijkbaar een officieel woord voor: oorwurm.

Oké, we behoren allemaal tot het menselijk ras, maar in dit artikel gaat het over de etniciteit. Want waarom zien we er per X aantal kilometer allemaal zo anders uit? Het is ook niet logisch te beredeneren, want je zou denken dat hoe dichter je bij de evenaar woont, hoe bruiner je bent. Maar dat klopt dus niet. De Inuït, beter bekend als de Eskimo’s, wonen het verst van de evenaar en zijn van nature toch aanzienlijk bruiner dan wij witte Nederlanders, om maar een voorbeeld te geven. De bekende Hagenezen Barbie en Michael, die een zonnebankzwart lederen huidje hebben, zijn natuurlijk ook gewoon bleekscheten, dus die tellen evengoed mee als ik het over ‘wij witte Nederlanders’ heb. Daarnaast is het ook niet zo dat, als we in Centraal-Afrika gaan wonen, we er een aantal generaties later ook opeens uitzien als de originele inwoners. Wellicht zijn we dan wel een tikkeltje bruiner, maar we hebben geen brede platte neus en kroeshaar. Al die verschillende rassen moeten dus ergens in de ontwikk...

Deze vraag stel ik mijzelf al jaren. Niet dat ik kinderen niet leuk vind, maar het ziet er nooit uit alsof het hebben ervan een groot en lang geluksmoment is. Het lijkt meer alsof er wel leuke momenten zijn, maar dat het voornamelijk gruwelijk veel tijd, energie, geduld en vooral geld kost.

Nou, daar gaan we weer, hoor! Een nieuwe dag is aangebroken, dus hop, de douche in, met het scheermesje aan de slag en in drie fasen naar beneden, zodat alles weer fris, fruitig en glad is. Want dat hoort zo. Dat vindt mijn vriend fijn, maar ikzelf ook. Maar waarom eigenlijk?

Landje aan de zuiderzee Mensen die mij kennen, hadden dit waarschijnlijk niet verwacht. Maar heus, het is waar. Ik vind Nederland leuk. Ik durf zelfs te zeggen dat ik wel van Nederland houd. En dat zeg ik nooit. Tenzij het over eten gaat. Ijs of chocolade. Houd ik intens van. Zeg ik zelfs dagelijks wanneer het eten betreft. Enfin, 'ik hou van Holland'.

Van A naar B, via D, langs G Eigenlijk klaag ik niet zoveel. Ik ga redelijk positief en zorgeloos door het leven. Maar als ik dan toch weer een klaagmomentje te pakken heb, dan weten al mijn digitale vriendjes dat. En ook de desbetreffende instantie. Deze uitingen van frustratie met veel @ en # tekens zijn vooral gericht op onze gele vrienden van het spoor. 

Van A naar B, via D, langs G Eigenlijk klaag ik niet zoveel. Ik ga redelijk positief en zorgeloos door het leven. Maar als ik dan toch weer een klaagmomentje te pakken heb, dan weten al mijn digitale vriendjes dat. En ook de desbetreffende instantie. Deze uitingen van frustratie met veel @ en # tekens zijn vooral gericht op onze gele vrienden van het spoor. 

Waarom? Als er iemand social addict is, dan ben ik het wel. En het slaat echt helemaal nergens op, maar ik vind het heeeeeerlijk om beetje door Facebook te scrollen, foto's te pinnen en op YouTube willekeurig op play te drukken. Dat geeft me meer ontspanning dan TV kijken. De programma's op TV, en dan bedoel ik de reguliere publieke en commerciële zenders, zijn gewoon poep. Echt geen bal aan. Ik haat praatprogramma's omdat niemand elkaar laat uitpraten. Gruwelijk irritant en niet te volgen. Veel entertainment programma's zijn weer de 100ste editie of variant van iets waardoor de leukigheid er allang vanaf is en het nieuws over een kat dat uit een beek is gered boeit me ook niet. Leuk voor die kat, maar nationaal nieuws?! Dus er blijft niet veel kwalitatief interessante TV over. Slechts enkele uitzendingen. Vandaar ook het succes van HBO en Netflix. Goed, ik wijk af. Omdat ik TV niet heel boeiend vind en ook niet altijd zin in een serie of film heb ga ik lekker wat m...

De Efteling Enkele weken geleden was ik in de Efteling. Samen met mijn vriend en een bevriend stel. Zonder zoontje, want op deze manier konden we alle 'volwassen' attracties ervaren. Check!  Ook het sprookjesbos moest er aan geloven, want dat is gewoon 2 uur lang nostalgie... zou je zeggen... De sprookjes In het sprookje van Doornroosje leer je dat wraak nemen prima kan werken. Een 13e vrouw neemt wraak op de koning, omdat ze niet uitgenodigd is op een feest en daardoor valt (na 15 jaar) het hele kasteel in een diepe 100-jarige slaap. Gepauzeerd staat netjes.  Maar daar begint het pas. Het verhaal van 'de rode schoentjes'...

Hoe dan? Er zijn teveel leuke dingen om te doen. Of om te beleven als ik niets wilt dóen. Helaas gaat van de 168 uur in de week 40 uur naar werken, 7,5 uur naar reizen, 60 uur naar slapen en zo'n 5 uur naar verzorging. 5 uur verzorging is voor een tsjikkie vast niet veel, maar ik heb er genoeg aan. Mocht dat niet zo zijn, waarschuw me even ;)

Laten we beginnen Wat vind ik leuk? Hmz. Misschien kan ik beter beginnen bij: 'wat vind ik NIET leuk?' Dat is makkelijk... sporten! Ondanks verschillende pogingen door de jaren heen ben ik erachter gekomen dat ik niet graag sport. Vroeger heb ik wel altijd veel gesport. Naar mijn mening was ik dan ook heel erg goed in hockey. Ik heb relatief veel zwemdiploma's en heb nog eens een lesje basketbal of judo gedaan. Klinkt redelijk sportief, toch? In Maastricht heb ik ook eens op een blauwe zaterdag (het regende... dus eigenlijk grijze zaterdag?) een wedstrijd hockey gespeeld in het studententeam. Toen kwam ik erachter dat ik dus eigenlijk heel slecht ben. Of gewoon verleerd. Ja, laten we het daar maar op houden.

Positief zijn enzo Van nature ben ik een positief ingesteld persoon. Ik bekijk alles van de zonnige kant en blijf niet hangen in het verleden. Je kunt gemaakte keuzes toch niet veranderen, dus waarom erover blijven piekeren? Dat maakt het leven een stuk makkelijker. En gezelliger.

Wat zullen we dit jaar eens gaan doen? Over een paar dagen is het Oud & Nieuw feest voorbij en rennen we massaal naar de sportschool, laten we die overheerlijke stroopwafels of het chocolate chip & cookie dough ijs staan, stoppen we met roken, gaan we minder drinken (of juist meer) en besluiten we om nu écht beter ons best te gaan doen.  Doe maar gewoon lekker niet. Ook niet zeggen dat je het gaat doen. Gewoon niet zeggen én niet doen.

De maand van belachelijk veel geld uitgeven Nog even en dan zit het weer er op. De maand van ontzettend veel eten, drinken, cadeau's uitwisselen, gezellig doen, familie en vrienden bezoeken en feesten. Ik ben niet gelovig, maar het enige waar ik dan aan denk is: GOD ZIJ DANK! Januari! Ik houd van Januari  De maand waarin niemand zin heeft om iets te 'moeten'. 

Ja jij ook... Iedereen moet inleveren. De oudjes, de sloebers, de rijke stinkerds en wij. De generatie 30'ers (oké, ben ik bijna) die overal tussenin valt. 

Kermisattracties genoeg Wat mij opvalt tijdens mijn dagelijkse woon-werk reis, is dat er niet veel lelijke mensen zijn. Qua uiterlijk welteverstaan. Écht lelijk komt niet vaak voor. Er zijn genoeg onaantrekkelijke of vreselijk geklede mensen die op deze wereld rondlopen. Zelfs in Nederland lopen er aardig wat kermisattracties rond. Maar als je niet naar de kleding of haardracht (en soms bij vrouwen de make-up of het ontbreken ervan) kijkt, dan zijn deze vermakelijke types helemaal niet lelijk. Meestal dan. Eigenlijk zou ik foto's moeten nemen van iedereen die zichzelf tot een wandelend staarobject omtovert. Helaas mag ik deze foto's dan niet publiceren. Iets met privacy. Laten we voor het gemak iemand nemen die iedereen kent en uitstekend in deze categorie past. Samantha Van de Plas- de Jong. Wie?! Barbie....

Lekker eerlijk. Al is de leugen nog zo snel ..., eerlijkheid duurt het langst, de raven zullen het uitbrengen etc. Enkele spreekwoorden die zeggen dat de de waarheid altijd uitkomt. Met andere woorden; waarom zouden we überhaupt liegen? Lijkt wel een kansloze missie.

Foooooood! Hoe lekker is het om te eten? Eten is toch echt de leukste basisbehoefte die er is? Ademen is de basis van het leven lijkt me, maar echt genieten van ademen is een beetje raar. Het uitscheiden van ontlasting kan best fijn zijn, maar echt genieten gaat me wat ver. Oké slapen dan. Ook een basisbehoefte. Héérlijk, maar tijdens het slapen geniet je er niet van, want dat maak je niet bewust mee. Dus automatisch blijft voedsel dan over.

Hallo wereld Nou daar gaan we dan. Ík. Daar ga ík. Schrijvend en wel de wereld in. De vraag is alleen:'waar zal ik eens over gaan schrijven'. Misschien handig om dat eerst te bedenken voordat je een blog start, maar zo ben ik. Gewoon doen. Zien we later wel of het kan en lukt. Heeft tot nu toe altijd wel gewerkt, dus waarom anders doen?