Doorgaan naar hoofdcontent

Het openbaar vervoer der Nederlanden

Van A naar B, via D, langs G

Eigenlijk klaag ik niet zoveel. Ik ga redelijk positief en zorgeloos door het leven. Maar als ik dan toch weer een klaagmomentje te pakken heb, dan weten al mijn digitale vriendjes dat. En ook de desbetreffende instantie. Deze uitingen van frustratie met veel @ en # tekens zijn vooral gericht op onze gele vrienden van het spoor. 





Het zou me niets verbazen als ik op een blacklist sta van de NS webcare onder het kopje: Pathalogische zeikerds. Mocht die term bestaan... Desondanks word ik wel nog altijd relatief vriendelijk te woord gestaan. 

De grote reis

Al 13 jaar, of misschien zelfs al 14 jaar, maak ik dagelijks gebruik van de trein. Een bijzondere prestatie vind ik zelf. Hoe ik dat nog steeds volhoud is me een raadsel. Het komt namelijk geregeld voor dat ik niet volgens het spoorboekje ter plaatse kom. 

Hoe dan?!

Indien de situatie zich weer eens voordoet en de treinpret begint, ga ik weer los. Het leukste om over te klagen is wanneer je als reiziger in het duister tast waarom de trein voorbij rijdt. Of gewoon niet komt opdagen. Of de helft korter is. Of gruwelijk druk. Of een sauna. Of spontaan op een ander spoor belandt. Of stilstaat. Of omrijdt. Om maar een aantal willekeurige situaties te noemen uit mijn reishistorie. Heerlijk om dan uit je plaat te gaan hoe belabberd de NS is. Terwijl het ook vaak aan ProRail ligt, maar daar hoor je me niet over. Dat is niet leuk. De NS reageert namelijk.

En dus...

De helden van de webcare zijn gespecialiseerd in alle vormen van verontschuldigingen. Ze regelen verder niets. Wel checken ze soms de situatie voor je. Altijd te laat. Dat dan weer wel. Tussen die helden zit er een stiekemerd bij die de 'lekker dikke puh' tactiek hanteert. Zo heb ik ooit als reactie op een klacht over een vertraging teruggekregen:'op de weg sta je ook wel eens in de file.' Punt. Dat was het. Ok dan?! Of de reactie op een foto waar ik geplet stond tussen mijn medeslachtoffers van de ochtendspits met de vraag of ik een van de vrije stoelen van de 1e mocht bezetten:'dat moet je even met de conducteur bespreken.' Ja hallo wappie! Wat denk je zelf? Dat ik over iedereen heen ga klauteren om een conducteur te vinden?  
Maar verder zijn ze wel vriendelijk. En goed in sorry zeggen.

Wordt gewaardeerd

Over conducteurs gesproken. Een enorme verbetering in de trein is de communicatie van de conducteurs. Hilarisch zelfs zo nu en dan.

Vertraging: "Dames en heren, we staan in de file." - "Dames en heren, we hebben het toch nog gered..... Utrecht" - "Goedemiddag dames en heren, zoals u ziet zijn we nog steeds niet vertrokken. We zijn namelijk onze machinist kwijt. We blijven zoeken." - "Tja, dames en heren, het wil nog niet zo vlotten hè?" - "Dames en heren, we staan wederom stil. Wij kunnen er niet omheen, dus wij wachten even tot het takelbedrijf komt, geniet u verder van het prachtige uitzicht."

Andere leuk commentaar:
"Goedemiddag dames en heren, jongens en meisjes, opa's en oma's, neefjes en nichtjes, ooms en tantes, vaders en moeders, broertjes en zusjes, schoonvaders en schoonmoeders, achterkleinzonen en achterkleindochters. Denkt u bij het verlaten van de trein om uw jas, paraplu en hoed, anders ligt-ie straks bij het verloren goed." - "Dames en heren, over enkele ogenblikken komen we aan in 's-Hertogenbosch; deze mooie stad wordt ook wel Den Bosch genoemd. Verder staat nog op het menu Utrecht CS, Amsterdam Amstel, Amsterdam CS, Amsterdam Sloterdijk en als toetje Haarlem." - "Collega's, studenten en betalende passagiers: Dit is de sprinter naar Breda."Conducteur betreedt de 1e klas: "Dames en heren goedemorgen, uw geld of uw kaartje."

Ik heb er vast nog meer gehoord, maar zoals je ziet zijn er heuse grapjassen bij. Moet zo blijven.

Ondanks alle klaagzang ben ik reuzeblij dat de NS bestaat. Zo kom ik in ieder geval elke dag op mijn werk... uiteindelijk ;)





Reacties

Populaire posts van deze blog

Moeders mooiste

Kermisattracties genoeg Wat mij opvalt tijdens mijn dagelijkse woon-werk reis, is dat er niet veel lelijke mensen zijn. Qua uiterlijk welteverstaan. Écht lelijk komt niet vaak voor. Er zijn genoeg onaantrekkelijke of vreselijk geklede mensen die op deze wereld rondlopen. Zelfs in Nederland lopen er aardig wat kermisattracties rond. Maar als je niet naar de kleding of haardracht (en soms bij vrouwen de make-up of het ontbreken ervan) kijkt, dan zijn deze vermakelijke types helemaal niet lelijk. Meestal dan. Eigenlijk zou ik foto's moeten nemen van iedereen die zichzelf tot een wandelend staarobject omtovert. Helaas mag ik deze foto's dan niet publiceren. Iets met privacy. Laten we voor het gemak iemand nemen die iedereen kent en uitstekend in deze categorie past. Samantha Van de Plas- de Jong. Wie?! Barbie....

Alaaf vanuit de randstad

In eerste instantie was ik van mening dat ik niet de juiste persoon ben om hierover te schrijven, maar eigenlijk ben ik dat wel. Ik woon niet meer in Limburg en ik kom ook niet uit een echte carnavalsfamilie. Sterker nog; ik ben de enige die het echt viert. Mijn ouders wisten vroeger ook wel hoe ze dit varkentje moesten wassen, maar sinds ze verhuisd zijn naar de stad waar mijn broer en ik geboren zijn, vieren ze geen carnaval meer. Wat wellicht niet iedereen buiten Limburg weet, is dat alle Limburgse carnavalsliedjes in het lokale dialect gezongen worden. Er komt geen Nederlands woord aan te pas. Ik ben niet met een dialect opgevoed. Mijn ouders vonden het beter om mijn broer en mij Nederlands met een Limburgs accent te leren, dan hun eigen dialect dat beïnvloed werd door een andere dialect; dat van onze woonplaats en het andere dialect van mijn nichtjes. Zoals Lange Frans en baas B zeiden: 'Met een ander dialect elke 10 minuutjes'. Mijn dialect zou een vreemde mengelmoes wo...

Supersexy spekkie

Elk jaar op vakantie denk ik de eerste dag: 'ah shit. Had ik maar meer gesport en gezonder gegeten'. Wat heet, ik sport nooit, dus laten we er: 'had ik maar gesport' van maken. Dan zie je van die mooie slanke mamma's op de boulevard flaneren en dan kijk ik naar beneden en zie ik mijn spekkies op het ritme van mijn passen lekker meedeinen. Thuisgekomen in het vakantiehuisje ga ik voor de spiegel staan en dan vind ik mezelf er toch best goed uitzien. Oké het kan slanker en strakker, maar het valt me niet tegen. Totdat ik naar het zwembad ga en mezelf in bikini of badpak hijs. Jawel, een badpak. Gelukkig is dat weer helemaal hip en na een uitgebreide passessie bij de Bijenkorf was ook sceptische vriendlief om, dat een badbak mooi kan zijn. Enfin, ik verzamel wat moed bij elkaar, ik zoek nog wat restjes moed in mijn strandtas, en trek mijn jurkje uit. Ja hallo wereld, hier ben ik dan, witte spekkies in een badpak! Maar na even veilig op het bedje de kust verkend te he...