Naar het einde van de wereld

Ik weet niet of ik dit echt hardop kan zeggen, maar ik denk het wel vaak. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben levensmoe. Of eigenlijk gewoon heel erg moe door het leven.

Mijn moeder zei het vroeger vaak tegen me: ‘wacht maar tot je zelf moeder bent’. Toen klonk het als een loos dreigement, want serieus: hoe moeilijk kan het zijn om huismoeder te zijn? Beetje opruimen, poetsen, koken en voor de kinderen zorgen die op een gegeven moment prima voor zichzelf kunnen zorgen. ‘Nee, de zorgen worden alleen maar groter, let maar op’, heeft ze vaak gezegd. Ik heb niet echt last van zorgen, al vraag ik me wel vaak af wanneer die kleine rotzak wat meer gaat praten. Of kleuren. Of kleien. Of iets doen wat al die andere kinderen wel nu al doen. Mijn zoontje van bijna 2 speelt alleen maar met auto’s en vertikt het om mamma te zeggen, tenzij ik hem negeer en hij écht mijn aandacht wilt. Eigenlijk vertikt hij het om vrijwel alle andere woorden te zeggen die hij nu zou moeten kunnen zeggen. Hij kijkt ook de meest stompzinnige filmpjes op YouTube. In het Japans of Engels. Dat zijn niet echt zorgen, maar het knaagt wel een beetje. Daarnaast krijg ik natuurlijk niet genoeg slaap en het huishouden, tja, daar zal ik maar even niets over zeggen. Mijn baan lijkt steeds lastiger te worden terwijl het in feite gemakkelijker wordt.

De conclusie die ik trek is dat mijn hoofd me aan het verlaten is. Steeds meer krijg ik het gevoel dat ‘wij vrouwen’ niet gemaakt zijn om moeder, vrouw, vriendin, werknemer en ook nog eens jezelf te zijn. De maatschappij legt teveel druk op me met wat ik allemaal zou moeten doen, kunnen en zijn. Ik denk dat ik de werkdruk te hoog vind en sinds ik moeder ben zijn vrijmibo’s opeens heel vermoeiend met ineens heel kinderachtige collega’s. Op social media steekt iedereen een figuurlijke tong naar je uit; want zij hebben het wel allemaal heel gezellig op die vrijmibo, op dat ene tropische eiland of in die gruwelijk hippe disco. Het is gewoon teveel. Ik kan het niet meer aan. Ik heb er geen zin meer in.

In mijn gedachten sta ik met mijn koffer op een random locatie waar Floortje Dessing is geweest toen ze naar ‘het einde van de wereld’ reisde. Heerlijk. Niets moet. Gewoon chillen op m’n billen. Vuurtje stoken, zonnen, schaapjes hoeden of iets in die trant. Geen tijd, geen social media, geen druk, geen vrijmibo’s.

En dan kijk ik naar rechts en zie ik mijn vriend aan tafel achter zijn laptop werken om zijn gezin te onderhouden en luister ik naar het gesnurk van mijn eeuwig verkouden zoontje door de babyfoon en denk ik, nee. Ik zit hier goed. Ik heb mijn twee liefdes bij me en of ik nu daar of hier zit, ik ben gelukkig. Het enige wat ik moet doen is mijn hoofd op orde krijgen. Even de chaos opvouwen en in de lades leggen. Laten we er een inloopkast van maken, want het is best een grote chaos hierboven. Morgen begin ik met vouwen. Of volgende week, want nu wil ik eerst even slapen.