In eerste instantie was ik van mening dat ik niet de juiste persoon ben om hierover te schrijven, maar eigenlijk ben ik dat wel. Ik woon niet meer in Limburg en ik kom ook niet uit een echte carnavalsfamilie. Sterker nog; ik ben de enige die het echt viert. Mijn ouders wisten vroeger ook wel hoe ze dit varkentje moesten wassen, maar sinds ze verhuisd zijn naar de stad waar mijn broer en ik geboren zijn, vieren ze geen carnaval meer.
Wat wellicht niet iedereen buiten Limburg weet, is dat alle Limburgse carnavalsliedjes in het lokale dialect gezongen worden. Er komt geen Nederlands woord aan te pas. Ik ben niet met een dialect opgevoed. Mijn ouders vonden het beter om mijn broer en mij Nederlands met een Limburgs accent te leren, dan hun eigen dialect dat beïnvloed werd door een andere dialect; dat van onze woonplaats en het andere dialect van mijn nichtjes. Zoals Lange Frans en baas B zeiden: 'Met een ander dialect elke 10 minuutjes'. Mijn dialect zou een vreemde mengelmoes worden dat niemand meer snapt. Alsof je iemand uit het Oosten van het land een Amsterdams accent zou aanleren en in Zeeland laat wonen.
Vroeger vond ik het echt heel erg stom, dat ik geen dialect spreek. Ik wilde er graag bij horen en ook een dialect spreken, zoals bijna iedereen in mijn klas. Op school had ik vriendinnetjes die ook geen dialect thuis spraken. Zo hoorden wij gewoon bij elkaar. Achteraf gezien bijzonder hoe zoiets zichzelf regelt. Alleen jammer dat die vriendinnetjes niet van carnaval hielden en ik wel. Wellicht is er toch een verband tussen dialect spreken en carnaval.
Sinds 2002 heb ik een relatie met mijn Maastrichtse vriend. Een man die gelukkig wel van carnaval houdt en dit ook viert. Ik ben helemaal gek van de Mestreechse vastelaovend, zoals carnaval in het zuiden genoemd wordt. De pakjes, schmink, gezelligheid, gekkigheid, samenzijn, biertjes drinken en worst en kaas delen horen bij deze bonte storm. Ik kan van de meeste nummers misschien 3 zinnen meezingen en de rest vul ik in met 'lalala', maar ik vind het heerlijk. Niet alleen omdat ik onderdeel ben van dit mooie feest, maar ook omdat ik helemaal mezelf mag zijn en iedereen weer zie. Ik word helemaal blij als ik er aan denk dat ik weer mijn vrienden zie en samen vastelaovend mag vieren. Alle vriendengroepen komen samen met willekeurige aanhang van vrienden en familie en even zijn dat ook mijn vrienden en familie. Iedereen hoort erbij. Ik hoor er bij.
Dat gevoel wil ik graag doorgeven aan mijn zoontje. Hij zal nooit helemaal begrijpen wat vastelaovend is en welk gevoel dit oproept, maar ik wil hem graag laten zien wat er zo mooi is aan dit feest. Hij is nu twee keer mee geweest en dit jaar kreeg hij het bewust mee. Hij vond het prachtig. Al die rare vrolijke mensen, overal muziek en gezelligheid. Hij kreeg als halfbakken Charlie Chaplin veel aandacht en hij kon lekker rondrennen. Toen we vroegen of hij het leuk vond zei hij volmondig: JA! De tranen stonden bijna in mijn ogen van trots. Hij hoeft dit later niet te vieren van mij, want zijn vrienden wonen hier, in de randstad. Maar met twee Limburgse ouders vind ik het mooi als hij weet wat zijn herkomst is. En dat het niet om bier tanken gaat. Het is meer. Het is een gevoel. In de essentie is het liefde. Liefde voor muziek en liefde voor elkaar.
-------------------------------------
Voor degenen die deze mooie 3Doc van Lex Uiting nog niet gezien hebben; oprecht een dikke aanrader. Vastelaovend in Venlo is anders dan vastelaovend in Maastricht, maar het gevoel is hetzelfde.
https://www.npo3.nl/3doc/08-02-2018/BV_101386687
Wat wellicht niet iedereen buiten Limburg weet, is dat alle Limburgse carnavalsliedjes in het lokale dialect gezongen worden. Er komt geen Nederlands woord aan te pas. Ik ben niet met een dialect opgevoed. Mijn ouders vonden het beter om mijn broer en mij Nederlands met een Limburgs accent te leren, dan hun eigen dialect dat beïnvloed werd door een andere dialect; dat van onze woonplaats en het andere dialect van mijn nichtjes. Zoals Lange Frans en baas B zeiden: 'Met een ander dialect elke 10 minuutjes'. Mijn dialect zou een vreemde mengelmoes worden dat niemand meer snapt. Alsof je iemand uit het Oosten van het land een Amsterdams accent zou aanleren en in Zeeland laat wonen.
Vroeger vond ik het echt heel erg stom, dat ik geen dialect spreek. Ik wilde er graag bij horen en ook een dialect spreken, zoals bijna iedereen in mijn klas. Op school had ik vriendinnetjes die ook geen dialect thuis spraken. Zo hoorden wij gewoon bij elkaar. Achteraf gezien bijzonder hoe zoiets zichzelf regelt. Alleen jammer dat die vriendinnetjes niet van carnaval hielden en ik wel. Wellicht is er toch een verband tussen dialect spreken en carnaval.
Sinds 2002 heb ik een relatie met mijn Maastrichtse vriend. Een man die gelukkig wel van carnaval houdt en dit ook viert. Ik ben helemaal gek van de Mestreechse vastelaovend, zoals carnaval in het zuiden genoemd wordt. De pakjes, schmink, gezelligheid, gekkigheid, samenzijn, biertjes drinken en worst en kaas delen horen bij deze bonte storm. Ik kan van de meeste nummers misschien 3 zinnen meezingen en de rest vul ik in met 'lalala', maar ik vind het heerlijk. Niet alleen omdat ik onderdeel ben van dit mooie feest, maar ook omdat ik helemaal mezelf mag zijn en iedereen weer zie. Ik word helemaal blij als ik er aan denk dat ik weer mijn vrienden zie en samen vastelaovend mag vieren. Alle vriendengroepen komen samen met willekeurige aanhang van vrienden en familie en even zijn dat ook mijn vrienden en familie. Iedereen hoort erbij. Ik hoor er bij.
Dat gevoel wil ik graag doorgeven aan mijn zoontje. Hij zal nooit helemaal begrijpen wat vastelaovend is en welk gevoel dit oproept, maar ik wil hem graag laten zien wat er zo mooi is aan dit feest. Hij is nu twee keer mee geweest en dit jaar kreeg hij het bewust mee. Hij vond het prachtig. Al die rare vrolijke mensen, overal muziek en gezelligheid. Hij kreeg als halfbakken Charlie Chaplin veel aandacht en hij kon lekker rondrennen. Toen we vroegen of hij het leuk vond zei hij volmondig: JA! De tranen stonden bijna in mijn ogen van trots. Hij hoeft dit later niet te vieren van mij, want zijn vrienden wonen hier, in de randstad. Maar met twee Limburgse ouders vind ik het mooi als hij weet wat zijn herkomst is. En dat het niet om bier tanken gaat. Het is meer. Het is een gevoel. In de essentie is het liefde. Liefde voor muziek en liefde voor elkaar.
-------------------------------------
Voor degenen die deze mooie 3Doc van Lex Uiting nog niet gezien hebben; oprecht een dikke aanrader. Vastelaovend in Venlo is anders dan vastelaovend in Maastricht, maar het gevoel is hetzelfde.
https://www.npo3.nl/3doc/08-02-2018/BV_101386687
Reacties
Een reactie posten