XPhie

Het lijkt wel alsof de tijd sneller gaat, naarmate ik ouder word. Dagen zijn voorbij, voordat ik eraan begonnen ben. Ik heb voor mijn gevoel nog niet zo lang geleden het spoor dennennaalden van de kerstboom opgezogen die we de kamer hebben uitgesleept, maar eigenlijk zit net onze zomervakantie in Italië erop. Mijn 'to do' lijst blijft oneindig lang ook al ben ik als een malle mijn activiteiten aan het afstrepen. Waar blijft de tijd? Gaat de klok stiekem sneller lopen? Wil ik gewoon teveel doen?  Ik kan me nog goed herinneren hoe ik op de basisschool met mijn vriendinnetjes allerlei streken uithaalde. De dagen dat we aan het spelen waren leken oneindig te duren en ze waren vrijwel allemaal fantastisch. Kamperen in de tuin, waarom doen we dat als volwassene niet meer? Of na school dropsop maken bij de pastoor; dropjes in een beker met een beetje water in de magnetron laten smelten en daarna uitlepelen, dit was serieus fantastisch. We hebben, natuurlijk, een fantastische houte...

Elk jaar op vakantie denk ik de eerste dag: 'ah shit. Had ik maar meer gesport en gezonder gegeten'. Wat heet, ik sport nooit, dus laten we er: 'had ik maar gesport' van maken. Dan zie je van die mooie slanke mamma's op de boulevard flaneren en dan kijk ik naar beneden en zie ik mijn spekkies op het ritme van mijn passen lekker meedeinen. Thuisgekomen in het vakantiehuisje ga ik voor de spiegel staan en dan vind ik mezelf er toch best goed uitzien. Oké het kan slanker en strakker, maar het valt me niet tegen. Totdat ik naar het zwembad ga en mezelf in bikini of badpak hijs. Jawel, een badpak. Gelukkig is dat weer helemaal hip en na een uitgebreide passessie bij de Bijenkorf was ook sceptische vriendlief om, dat een badbak mooi kan zijn. Enfin, ik verzamel wat moed bij elkaar, ik zoek nog wat restjes moed in mijn strandtas, en trek mijn jurkje uit. Ja hallo wereld, hier ben ik dan, witte spekkies in een badpak! Maar na even veilig op het bedje de kust verkend te he...

Tot op een bepaalde hoogte houd ik van zekerheid. Zekerheid met een vleugje vrijheid. Zo vind ik het fijn om in loondienst te werken; dan weet ik hoeveel geld er elke maand op mijn rekening staat. Het maakt mij daarin niet uit of dit een vast of tijdelijk contract is, dat komt wel goed. Ik schiet niet in de stress als mijn werkzaamheden veranderen of wanneer de organisatie aan alle kanten verandert, ook dat komt wel goed. Go with the flow is soort van mijn motto. Een mooi gezegde om mee te nemen door het leven, samen met 'ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan'. Aldus de immer inspirerende Pippi Langkous. Ik ben niet alleen chill en ondernemend, maar ook enorm nieuwsgierig. Daarom zoek ik vrijwel alles op waarvan ik niet weet waarom iets is. Gewoon omdat het kan en omdat dit anders blijft knagen. Het enige vervelende van informatie digitaal opzoeken is dat ik geen idee heb of de bron betrouwbaar is. De laatste paar jaar begin ik hier steeds meer last van ...

In eerste instantie was ik van mening dat ik niet de juiste persoon ben om hierover te schrijven, maar eigenlijk ben ik dat wel. Ik woon niet meer in Limburg en ik kom ook niet uit een echte carnavalsfamilie. Sterker nog; ik ben de enige die het echt viert. Mijn ouders wisten vroeger ook wel hoe ze dit varkentje moesten wassen, maar sinds ze verhuisd zijn naar de stad waar mijn broer en ik geboren zijn, vieren ze geen carnaval meer. Wat wellicht niet iedereen buiten Limburg weet, is dat alle Limburgse carnavalsliedjes in het lokale dialect gezongen worden. Er komt geen Nederlands woord aan te pas. Ik ben niet met een dialect opgevoed. Mijn ouders vonden het beter om mijn broer en mij Nederlands met een Limburgs accent te leren, dan hun eigen dialect dat beïnvloed werd door een andere dialect; dat van onze woonplaats en het andere dialect van mijn nichtjes. Zoals Lange Frans en baas B zeiden: 'Met een ander dialect elke 10 minuutjes'. Mijn dialect zou een vreemde mengelmoes wo...

Ik weet niet of ik dit echt hardop kan zeggen, maar ik denk het wel vaak. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben levensmoe. Of eigenlijk gewoon heel erg moe door het leven. Mijn moeder zei het vroeger vaak tegen me: ‘wacht maar tot je zelf moeder bent’. Toen klonk het als een loos dreigement, want serieus: hoe moeilijk kan het zijn om huismoeder te zijn? Beetje opruimen, poetsen, koken en voor de kinderen zorgen die op een gegeven moment prima voor zichzelf kunnen zorgen. ‘Nee, de zorgen worden alleen maar groter, let maar op’, heeft ze vaak gezegd. Ik heb niet echt last van zorgen, al vraag ik me wel vaak af wanneer die kleine rotzak wat meer gaat praten. Of kleuren. Of kleien. Of iets doen wat al die andere kinderen wel nu al doen. Mijn zoontje van bijna 2 speelt alleen maar met auto’s en vertikt het om mamma te zeggen, tenzij ik hem negeer en hij écht mijn aandacht wilt. Eigenlijk vertikt hij het om vrijwel alle andere woorden te zeggen die hij nu zou moeten kunnen zeggen. Hij kijk...

Voordat ik het in de gaten had, was ik twee jaar verder. Twee jaar zonder te bloggen. Voorbij voordat ik er erg in had. Dat schijnt nu mijn leven te zijn. Voorheen vond ik de tijd al snel gaan, maar nu... nu vliegt de tijd met G6 krachten. Ik weet natuurlijk wel wat er gebeurd is in die tijd, maar ik vond nooit dat mijn leven zo enorm veranderd was. Terugkijkend zijn de cliché's toch waarheid. Meer dan 2,5 jaar geleden kwam ik erachter dat ik zwanger was. Toen ergens, in die maanden daaropvolgend, is de tijd langzaam in een stroomversnelling gekomen. Ik had het zelf niet in de gaten, maar ik zag mezelf afgelopen zaterdag van een afstandje de tweede verjaardag van mijn zoontje vieren. Ik zag geen baby, maar echt een klein mini mannetje met een eigen willetje en veel te veel energie. Die energie die ik de hele dag in enigszins goede banen probeer te leiden. Tevergeefs. Dat mannetje sloopt mij helemaal. Ik ben zo enorm veranderd en ik heb zoveel meegemaakt dat had ik niet kunnen v...