Doorgaan naar hoofdcontent

Hallo wereld

Hallo wereld


Nou daar gaan we dan. Ík. Daar ga ík. Schrijvend en wel de wereld in. De vraag is alleen:'waar zal ik eens over gaan schrijven'. Misschien handig om dat eerst te bedenken voordat je een blog start, maar zo ben ik. Gewoon doen. Zien we later wel of het kan en lukt. Heeft tot nu toe altijd wel gewerkt, dus waarom anders doen? 




Ja, waarom anders doen? Het kan natuurlijk gebeuren dat je op een gegeven moment terug kijkt naar wat je allemaal gedaan hebt en jezelf afvraagt:'waarom?' Voor zover ik mij kan herinneren heb ik alles altijd maar gedaan zoals het uitkwam of wat me wel geinig leuk/ interessant/ spannend/ anders/ en-ga-zo-maar-door leek. En tot nu had ik daar vrede mee. Mijn leven is niet mislukt, ik heb het eigenlijk wel prima voor elkaar. Leuke vriend, mooi huis, leuke baan en supertoffe collega's en ik ben niet lelijk... (ook belangrijk in mijn wereld). Toch heb ik het gevoel dat ik niet zelf gekozen heb voor hoe ik nu leef. Ook al heb ik dat natuurlijk wel.

Eigenlijk weet ik donders goed hoe dat komt. Iemand zegt: 'goh, lijkt je dat niet leuk om te doen?' of 'Dit is echt iets voor jou' en ik zeg dan:'ok cool, gaan we doen'. Altijd in de we-vorm, maar het gebeurt in de ik-vorm. Dus zo creëer je zelf een leven die je niet zelf gekozen hebt. Knap toch? Vind ik best een award waard. De je-hebt-het-goed-voor-elkaar-maar-hoe-eigenlijk award.

Goed, dit vergt dus een nieuw plan van aanpak. Maar dat is dus nog knap lastig. Hoe ga je de manier van keuzes maken veranderen als je al 30 jaar op gevoel leeft? Wie dat weet mag het zeggen. En suggesties zoals: 'zeg je baan op, verhuis naar Italië en begin een B&B' zijn leuk om tv over te maken, maar niet geheel realistisch. Niet voor mij in ieder geval. Het risico is natuurlijk dat mijn succesformule nu helemaal in duigen valt. Dat mijn leven straks een enorme puinhoop wordt. Daar zit ik natuurlijk ook niet op te wachten.

Babystapjes lijken mij het beste. Niet letterlijk. Kleine stapjes. Wat gaat het eerste kleine stapje worden? Daar ga ik eens rustig over nadenken...


Dit geeft denk ik een goed beeld wat deze blog inhoud. Niets! Gewoon mijn gedachten op papier. Of eigenlijk op beeld. Een kijkje in de wereld van Sophie. 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Moeders mooiste

Kermisattracties genoeg Wat mij opvalt tijdens mijn dagelijkse woon-werk reis, is dat er niet veel lelijke mensen zijn. Qua uiterlijk welteverstaan. Écht lelijk komt niet vaak voor. Er zijn genoeg onaantrekkelijke of vreselijk geklede mensen die op deze wereld rondlopen. Zelfs in Nederland lopen er aardig wat kermisattracties rond. Maar als je niet naar de kleding of haardracht (en soms bij vrouwen de make-up of het ontbreken ervan) kijkt, dan zijn deze vermakelijke types helemaal niet lelijk. Meestal dan. Eigenlijk zou ik foto's moeten nemen van iedereen die zichzelf tot een wandelend staarobject omtovert. Helaas mag ik deze foto's dan niet publiceren. Iets met privacy. Laten we voor het gemak iemand nemen die iedereen kent en uitstekend in deze categorie past. Samantha Van de Plas- de Jong. Wie?! Barbie....

Alaaf vanuit de randstad

In eerste instantie was ik van mening dat ik niet de juiste persoon ben om hierover te schrijven, maar eigenlijk ben ik dat wel. Ik woon niet meer in Limburg en ik kom ook niet uit een echte carnavalsfamilie. Sterker nog; ik ben de enige die het echt viert. Mijn ouders wisten vroeger ook wel hoe ze dit varkentje moesten wassen, maar sinds ze verhuisd zijn naar de stad waar mijn broer en ik geboren zijn, vieren ze geen carnaval meer. Wat wellicht niet iedereen buiten Limburg weet, is dat alle Limburgse carnavalsliedjes in het lokale dialect gezongen worden. Er komt geen Nederlands woord aan te pas. Ik ben niet met een dialect opgevoed. Mijn ouders vonden het beter om mijn broer en mij Nederlands met een Limburgs accent te leren, dan hun eigen dialect dat beïnvloed werd door een andere dialect; dat van onze woonplaats en het andere dialect van mijn nichtjes. Zoals Lange Frans en baas B zeiden: 'Met een ander dialect elke 10 minuutjes'. Mijn dialect zou een vreemde mengelmoes wo...

Supersexy spekkie

Elk jaar op vakantie denk ik de eerste dag: 'ah shit. Had ik maar meer gesport en gezonder gegeten'. Wat heet, ik sport nooit, dus laten we er: 'had ik maar gesport' van maken. Dan zie je van die mooie slanke mamma's op de boulevard flaneren en dan kijk ik naar beneden en zie ik mijn spekkies op het ritme van mijn passen lekker meedeinen. Thuisgekomen in het vakantiehuisje ga ik voor de spiegel staan en dan vind ik mezelf er toch best goed uitzien. Oké het kan slanker en strakker, maar het valt me niet tegen. Totdat ik naar het zwembad ga en mezelf in bikini of badpak hijs. Jawel, een badpak. Gelukkig is dat weer helemaal hip en na een uitgebreide passessie bij de Bijenkorf was ook sceptische vriendlief om, dat een badbak mooi kan zijn. Enfin, ik verzamel wat moed bij elkaar, ik zoek nog wat restjes moed in mijn strandtas, en trek mijn jurkje uit. Ja hallo wereld, hier ben ik dan, witte spekkies in een badpak! Maar na even veilig op het bedje de kust verkend te he...