Het lijkt wel alsof de tijd sneller gaat, naarmate ik ouder word. Dagen zijn voorbij, voordat ik eraan begonnen ben. Ik heb voor mijn gevoel nog niet zo lang geleden het spoor dennennaalden van de kerstboom opgezogen die we de kamer hebben uitgesleept, maar eigenlijk zit net onze zomervakantie in Italië erop. Mijn 'to do' lijst blijft oneindig lang ook al ben ik als een malle mijn activiteiten aan het afstrepen. Waar blijft de tijd? Gaat de klok stiekem sneller lopen? Wil ik gewoon teveel doen?
Ik kan me nog goed herinneren hoe ik op de basisschool met mijn vriendinnetjes allerlei streken uithaalde. De dagen dat we aan het spelen waren leken oneindig te duren en ze waren vrijwel allemaal fantastisch. Kamperen in de tuin, waarom doen we dat als volwassene niet meer? Of na school dropsop maken bij de pastoor; dropjes in een beker met een beetje water in de magnetron laten smelten en daarna uitlepelen, dit was serieus fantastisch. We hebben, natuurlijk, een fantastische houten hut gebouwd en geverfd met 'gestolen' verf van een van onze pappa's. Die was daar overigens niet zo blij mee. We maakten van modder nepdrollen en legden deze op de stoep. We hadden echt de dikste lol met deze simpele en onschuldige acties. Op dat moment wisten we niet dat dit nog maar een paar jaar zou duren. Dat we van deze momenten bewust moeten genieten, want daar sta je als 10-jarige niet bij stil.
De middelbare school is een heel ander verhaal. De groep splitste op tussen 2 scholen en verschillende lesniveaus. Geen urenlange avonturen meer door de achtertuinen. Er kwam opeens huiswerk de hoek om. Franse les was echt heel stom, de wiskundeleraar stonk uit zijn mond en met een 346 kg wegende boekentas op de fiets door de regen was ook geen pretje. En alsof dat niet alles was, werd ik ook opeens ongesteld. Wat de fak. Daar had ik toch helemaal geen zin in? Maar terugkijkend op deze dramatische periode was het eigenlijk best genieten. We kregen meer vrijheid. Zelf de stad in of 's avonds naar 'het pleintje' met een groep. Of op vrijdagavond naar de soos. Bestaat dat nog, de soos? Tegenwoordig zal dit vast wegens een boekwerk van honderden pagina's met regels en eisen niet meer mogen. Het was in de kelder van de school met maar 1 uitgang en een plafond waar je, als je iets te hoog sprong, je hoofd stootte. Je drankje werd automatisch bijgevuld door de vallende druppels condens die aan de buizen van het plafond hingen.
Vanaf het moment dat ik klaar was met de middelbare school is het leven in een stroomversnelling gekomen die alleen maar sneller lijkt te gaan. Hierdoor vergeet ik vaak stil te staan en te genieten van de momenten die er toe doen. Ik raak zo ingenomen door de moetjes dat ik niet meer geniet van de kleine, simpele en onschuldige dingen. Het lijkt zo vanzelfsprekend om met mijn vriend op de bank een filmpje te kijken of met mijn zoontje aan tafel te kleien. Ik houd me meestal vast aan de festivals of uit eten met vrienden, omdat je dit bewust als genietmoment plant, maar juist die dagelijkse dingen die lekker vanzelf gaan, dát zijn de geniet momentjes. Ik wil niet terugkijken op mijn leven als 80 jarige oma en denken: 'shit, had ik maar meer genoten van die momenten samen'. Ik ga van het dagelijkse leven genieten. Vanaf nu.
Tjonge.. dingen die je vergeet? Zo mooi om dit te lezen. Hele films met herinneringen komen terug. Over hoe dingen gingen, wat we deden en nu nog eens bezien door jouw ogen.
BeantwoordenVerwijderen